نصب مودم در لینوکس — مودم سریال، USB و Winmodem

لینوکس با وجود توانایی‌های بسیارش در بین بسیاری جوامع حتی بسیار تخصصی نیز تا حدی ناشناخته است که همین موضوع موجب شده است تا پشتیبانی از این سیستم‌عامل در حد بسیار ابتدایی باقی بماند و اگر قابلیت انطباق برای این سیستم‌عامل در زمینه‌های گوناگونی وجود دارد به دلیل تلاش و سماجت استفاده کنندگان و توسعه دهندگان آن است و نه چیز دیگر . یکی از مهم‌ترین مسائلی که می‌تواند موجب فرار افراد و به خصوص افراد تازه کار از لینوکس شود عدم انطباق و شناخته نشدن سخت‌افزارها توسط آن است ، امری که در ویندوز به راحتی با استفاده از فناوری Plug & Play انجام می‌شود. با توجه به این موضوع شاید بخش بسیار مهمی از Howto های لینوکس به مسائل سخت‌افزار اختصاص داشته باشند. مشکلات در این زمینه با وجود تلاش‌های بسیار هنوز هم ادامه دارند؛ از جمله شناخته نشدن کارت صدا در SuSE 9.2 و یا مودم در Xandros 3 Deluxe که از بهترین توزیع‌های موجود در بازار هستند.

در میان سخت‌افزارهای موجود یکی از بد قلق‌ترین های آن‌ها مودم‌ها هستند که به دلیل آن در ادامه می‌پردازیم و ممکن است باعث شود تا شخص استفاده از لینوکس را تماما کنار بگذارد.

بهترین راه در تسریع این کار استفاده از سخت‌افزارهایی است که از لینوکس پشتیبانی می‌کنند و عدم استفاده از انواع دیگر.

اولین قدم اساسی برای نصب کارت صدا در لینوکس نصب توزیع است. در میان توزیع‌های مختلف ، توزیع‌هایی وجود دارند که به دلیل قدرت در شناسایی سخت‌افزارها شهرت خاصی دارند که از میان آن‌ها می‌توان به Knoppix ، SuSE و Mandrake اشاره کرد. در صورتی که تازه وارد هستید سعی کنید از چنین توزیع‌هایی استفاده کنید تا دردسر چندانی نداشته باشید البته لازم به ذکر است که هیچ تضمینی برای این موضوع وجود ندارد و باز هم ممکن است مشکلی پیش بیاید.

مطلب دیگری که در زمینه نصب مودم وجود دارد انتخاب یک مودم مناسب است. برای این کار باید انواع مودم‌ها را بشناسیم. مودم‌ها از یک دید کلی به دو دسته Internal و External تقسیم می‌شوند. مودم‌های External نیز خود به دو دسته Serial و USB تقسیم می‌شوند. در مورد مودم‌های دسته اول یعنی Serial مشکلی وجود ندارد زیرا در صورتی که شما با برنامه‌ای مانند KPPP برای اتصال کنید می‌توانید به راحتی با انتخاب device خود ( به عنوان مثال ttSy0 ) آن را بشناسانید. در مورد مودم‌های USB هم معمولا شناسایی بدون مشکل و به سادگی انجام می‌شود ولی از آن جا که اخیرا win modem های از این نوع نیز تولید شده‌اند باید بسیار مراقب باشید. بهترین راه برای اطمینان از پشتیبانی شدن این نوع مودم‌ها امتحان آن‌ها با یک دیسک زنده مانند Knoppix است.

بهترین نصیحتی که می‌توان برای فردی که می‌خواهد در لینوکس از مودم استفاده کند این است که یک مودم از نوع Serial خریده و خود را راحت کند اما ممکن است شما مودم خود را برای استفاده در ویندوز خریده باشید برای انتخاب مودم مناسب می‌توانید از منابعی که در انتهای مقاله ارائه شده است استفاده کنید ولی از آن جا که ممکن است مودم‌های ذکر شده در این منابع در ایران پیدا نشوند مسلما هیچ منبعی بهتر از تجربه دیگر افراد نیست.

حالا به قسمت سخت کار می‌رسیم یعنی مودم‌های Internal . این نوع مودم‌ها نیز به دو نوع هستند ، مودم‌هایی که بدون مشکل کار می‌کنند مانند مودم‌های اینتل که از آن‌ها در لینوکس نیز پشتیبانی می‌شود و به راحتی می‌توان driver آن‌ها را از سایت اینتل دریافت کرد و نوع دوم که تمامی دردسرها بر سر آن هاست یعنی win modem ها. این نوع از مودم‌ها برای پایین آوردن هزینه‌ها ساخته شده‌اند و کاملا غیر استاندارد هستند. طراحی این مودم‌ها به صورتی است که بخشی از عملیات را به جای سخت‌افزار توسط نرم‌افزار انجام می‌دهند. این موضوع دو بدی دارد : اول این که بخشی از منابع کامپیوتر شما را مصرف می‌کند که ممکن است در بعضی موارد نیز محسوس باشد و دوم این که این مودم‌ها به عبارتی Platform dependent هستند یعنی برای کار به یک Platform خاص محتاج اند یعنی ویندوز و در دیگر Platform ها قابلیت کار کردن ندارند.

در صورتی که شما دارای یک win modem هستید باید مراحل کمی مشکل‌تر را طی کنید. چندین مشخصه هستند که برای نصب یک win modem دانستن آن‌ها ضروری است.

اولین موضوع نوع chipset مودم شما است. برای این کار و پیدا کردن اطلاعاتی جامع در مورد مودم خود می‌توانید از منابع ارائه شده در انتهای مقاله استفاده کنید. پس از شناسایی مودم کار چندان سخت نیست. Chipset شما می‌تواند از نوع HCF یا HSF باشد. برای ادامه کار باید از سایت http://www.linuxant.com استفاده کنید. در این سایت driver های لازم برای نصب مودم‌هایی با این دو نوع Chipset وجود دارد که دارای محدودیت ۱۴.۴ kb می‌باشد ولی به نظر می‌رسد با توجه به خط‌های dial-up ایران این مقدار کاملا کافی باشد.

پس از مشخص شدن نوع Chipset باید driver مناسب را دریافت کنید. این موضوع بستگی به معماری هسته ( Kernel Architecture ) دارد. پس از دریافت باید آن را طبق دستورات داده شده نصب کنید. این عمل بسیار ساده است و نیاز به هیچ تجربه‌ای ندارد به خصوص کامپایل هسته که برای بسیاری تازه کاران یک غول واقعی است.

برای اطلاع از فن‌آوری‌های نوین ارتباطی شبکه‌های وایرلس و مایکروویو و مراکز تلفنی تحت شبکه از کانال تلگرامی ما به آدرس‌های Wireless_tech@و Voip_Tech@  دیدن فرمایید.