بررسی سرویس‌های VPN و MPLS

مقدمه

پس از بیش از ۲۰ سال رشد و موفقیت شگرف در امر ارتباطات، زمان آن رسیده است که مدلهای سرویس اینترنت متحول شود.شبکه های IP دهه آینده مجبور خواهند بود تا با گروه عظیم کاربران جهانی که با نسبت بی نظیری افزایش می یابند تطبیق پیدا کنند.

نسل بعدی اینترنت تنها به دنبال پهنای باند بیشتر نیست بلکه به دنبال مدلهای سرویس جدید و سرویسهای توانمندتر است، در مفاهیم بازرگانی دیگر سرویس یکنواختی که با بهترین تلاشها تامین شده است مناسبترین سرویس نیست.

مشتریانی که نیاز دارند از کیفیت بهتر سرویسها اطمینان حاصل کنند و حاضرند هزینه بالاتری را پرداخت کنند باید بتوانند نسبت به مشتریانی که برای سرویسهای ابتدائی هزینه می پردازند سرویسهای بهتری دریافت کنند.

یکی از مهمترین و عمده ترین تحولات در اینترنت آینده با استفاده از سرویسهای شبکه خصوصی مجازی VPN است و با راه حل بسیار میزانپذیری که MPLS و پروتکل BGP را ترکیب می کند تامین می شود. در عین حال این سرویس ها راه حلهای انعطاف پذیری را برای QOS تامین می کند.

فصــل اول

« VPN(Virtual Private Networking)»

۱-۱) مقدمه:

کلیه شبکه های کامپیوتری بر اساس دو فناوری پیاده سازی می شوند.

• خطوط اختصاصی (Leased line) با ارتباط دائمی.
• خطوط شماره گیری (dial – up) برای نیازهای ارتباطی غیر دائم.

نحوه دسترسی مشتریان به خطوط اختصاصی، امنیت خوب و … از جمله عواملی بود که باعث استفاده بیشتر از خطوط اختصاصی گردید اما به دلایل ذیل استفاده از این روش مقرون به صرفه نمی باشد:

• مشخصه ترافیکی بین دو سایت در یک شبکه بسته به زمان، روز، ماه و حتی فصل تغییر می کند.
• کاربران همیشه پاسخ سریع می خواند که سبب ترافیک بالائی بین سایتها می شود و به ناچار باید پهنای باند بین سایتها را افزایش داد اما این پهنای باند اختصاصی که در خطوط Leased فراهم می شود فقط بخشی از زمان استفاده میگردد (وقتی کاربران فعال هستند)

این دو دلیل سبب می شود که صنعت ارتباطات داده و ISP ها از روشهای مالتی پلکس آماری استفاده کنند تا سرویس معادل خطوط اختصاصی به مشتریان ارائه شود.

این نوع سرویس به دلیل مزایای آماری که فراهم کنندگان سرویس از تعداد زیاد مشترکین بدست می آورند ارزان تر می باشد.

این نوع سرویسها که به شبکه های اختصاصی مجازی معروف می باشند اولین بار بر پایه فناوری همچون X.25،  Frame Relay  و بعدها  SMDS  و  ATM  بنا شده بود.

۲-۱)  طبقه بندی VPN ها :

سرویسهای مدرن VPN (شبکه های اختصاصی مجازی) شامل فناوریها و توپولوژیهای مختلفی می شوند . تنها راه غلبه بر این فصل، طبقه بندی VPN ها می باشند که به شرح ذیل بیان شده است.

• مسئله تجاری که VPN سعی در حل آن دارد. کلاسهای عمده مسائل تجاری، ارتباطات داخل شرکتی (Interanet) ارتباط بین شرکتها (Extranet) و دسترسی برای کاربران متحرک (شبکه VPN dial up) می باشد.
• لایه OSI که از طریق آن، فراهم کننده سرویس اطلاعات، توپولوژی را با مشتریان مبادله می کند که شامل دو شاخه اصلی می باشد.
• الف- مدل Overlay (لایه ۲)
• ب- مدل Peer-to-Peer (لایه ۳)

که در قسمتهای بعدی در خصوص دو مدل فوق توضیحاتی ارائه خواهد گردید.

• فناوری لایه ۲ یا لایه ۳ که برای پیاده سازی سرویس VPN در شبکه فراهم کننده سرویس استفاده می شود که می تواند ۲۵، Relay Frame، SMDS، ATM و یا IP باشد.
• توپولوژی شبکه که می تواند از یک توپولوژی hub-and-spoke ساده باشد تا شبکه های Mesh کامل و توپولوژی های چند سطحی hierarchical در شبکه های بزرگتر.

مدل Overlay VPN :

این مدل معمولاً در شبکه سرویس دهنده (Service provider) استفاه شده و تعیین می کند که قبل از عبور و ترافیکی بایست مدارهای مجازی (virtual circuits) بصورت مجموعه ای از لینکهای نقطه به نقطه و یا نقطه به چند نقطه در سرتاسر back bone تهیه و طراحی گردد. در مورد شبکه IP این بدان معناست که اگر چه تکنولوژی اصلی، Connection less است اما برای ارائه سرویس به یک روش Connection-Oriented نیاز می باشد. این مدل بر اساس لایه ۲ و مدل Peer-to-peer بر اساس لایه سوم کار می کنند.

مدل Peer-to-Peer  VPN  :

این مدل یکی از مدلهای اصلی VPN بوده که براساس لایه ۳ یعنی رد و بدل کردن اطلاعات مسیریابی مابین ISP و مشتری عمل می نماید. این مدل محتاج به جداسازی بین مشترکین و هماهنگ کردن بلوک IP Address بین آنهاست.

بلوکهای آدرس می بایست به ترتیبی به مشترکین اختصاص داده شود تا Overlap فی مابین آدرسهای تعیین شده ایجاد نشود.

۳-۱- مزایای شبکه IP-VPN :

با بکارگیری شبکه های خصوصی جاری می توان از امکانات ذیل برخوردار گردید.

• امنیت:

تمامی IP/VPN ها امنیت را بر روی زیر ساخت شبکه عمومی تضمین می نمایند بطوریکه اطلاعات (Packet)های یک VPN به VPN دیگر نمی روند و در مسیر صحیح خود قرار داده می شوند . به عنوان مثال در روی شبکه زیر ساخت عمومی تونلهای مخفی تعریف می شوند و مشترکین اطلاعات خود را از طریق این تونلها به مقصد ارسال می کنند.

در Back bone هایی که ترافیک های VPN از هم جدا نگه داشته می شوند        Malicious Spoofing (سعی در بدست آوردن دسترسی به یک روتر PE) تقریباً غیر ممکن است چون پکت های دریافتی از یک مشترک، پکتهای IP می باشند و این پکتهای IP باید از یک اینترفیس خاص (اینترفیس متصل به آن مشترک) دریافت شده باشند تا با یک برچسب VPN بصورت منحصر بفرد (یکتا) تشخیص داده شوند.

• توسعه پذیری:

برای ارائه یک سرویس مناسب ، VPN قادر است تا صدها هزار سایت و مشترک را سرویس دهد علاوه بر مدیریت پذیری این سرویس، VPN خود می تواند برای مدیریت Service provider ها و همچنین کنترل و دسترسی به سرویسها باشد. به عنوان مثال VPN قادر خواهد بود یک دسته از کاربران را جهت برخورداری از سرویسهای صوتی و یا دیتا را بلوکه کند.

• انعطاف پذیری:

VPN ها دارای قابلیت انعطاف پذیری بالائی هستند، بدین نحو که قادر به اتصال سریع سایتهای جدید و اتصال کاربران با رسانه های متفاوت است و همچنین قادر خواهند بود پهنای باند لازم جهت برنامه های کاربردی در Interanet های جدید را تامین کند.

• کارائی قابل پیش بینی:

از آنجائیکه بررسی کارآیی یک سیستم ملزم به بررسی سرویسهای ارائه شده توسط آن و در کلاسهای متفاوت است لذا کارائی شبکه VPN به لحاظ ارائه سرویسهای زیر قابل پیش بینی است.

• دسترسی به شبکه از راه دور برای کاربران توسط Mobile
• ویدئو کنفرانس
• ارائه سرویس به دفاتر شعب گوناگون: این مسئله بدین لحاظ در بحث کارآئی قرار گرفته است که ماهیت فعل و انفعالی کاربردهای هر شعبه که امری طبیعی است در VPN ها مورد نظر قرار گرفته است.

شبکه های VPN دارای دو مدل اساسی می باشند که یکی از آنها همانطور که قبلاً نیز به آن اشاره شده است مدل Overlay VPN می باشد که شامل VPN های لایه ۲ و ۳  می باشند، VPN لایه ۲ براساس تکنولوژی سوئیچینگ WAN  (X.25، Frame Relay، SMDS و یا ATM) پایه ریزی گردیده و VPN لایه ۳ نیز بر اساس تکنولوژی Tunneling (IPsec, IP-Over-IP) استوار می باشد.

در عین حال مدل دیگری نیز که در شبکه های VPN مورد استفاده قرار می گیرند مدل Peer-to-Peer VPN می باشد که این مدل به تهیه کنندگان سرویس (Service Providers) اجازه ارائه سرویس بر اساس همین مدل را به مشتریان  مهیا می کند.

فصــل ۲

« MPLS (Multiprotocol Label Switching)»

۱-۲)  مقدمه:

MPLS فناوری جدیدی است که توسط IETF ایجاد شده است، شبکه های MPLS، به عنوان شبکه های ترانزیت شناخته شده و از یک مدل هایبرید در سیستم خود بهره می برد یعنی از دو قابلیت ذیل استفاده می کند:

• IP routing
• Label switching

۲-۲) معماری MPLS:

معماری MPLS بر اساس Switching Label انجام می شود که شامل Packet Switching در لایه دوم و Routing در لایه سوم می باشد.

بحث Label stackکاربردهای نوینی ازقبیلTrafic Engineeringو Virtual Private Network را مطرح می سازد و در عین حال معماری MPLS ترکیبی از دو مولفه ذیل می باشد.

• مولفه Forwarding
• مولفه کنترلی

مولفه Forwarding :

این مولفه از Database مربوطه به Forwarding استفاده می کند، بدین نحو که ارسال Packetها بر اساس label هایی که در Packet ها اضافه شده اند صورت می پذیرد.

مولفه کنترلی:

این مولفه مسئول نگهداری و ایجاد اطلاعات Label forwarding در میان گروهی از Label Switchها می باشد.

۳-۲)  Label در MPLS:

MPLS از یک Label header به قالب یک Stack (پشته) ۳۲ بیتی به شرح ذیل را استفاده می کند که محل قرار گرفتن این Label header در داخل یک Frame اطلاعاتی بین header لایه ۲ و header لایه ۳ می باشد.

۲۰ بیت جهت MPLS Label و ۳ بیت جهت (Class of service)exp و یک بیت جهت خاتمه Stack و ۸ بیت جهت TTL (Time to live) می باشد.

FEC

توجه به پروسیجرهای استفاده شده توسط مولفه Forwarding راهی است جهت طبقه بندی تمام بسته هایی که امکان Route شدن توسط یک Route را به یک تعداد محدودی از Subnet های بی ارتباط از هم می باشد.

• اینگونه Subnetها FEC نامیده می شود.
• MPLS بر اساس Lable های FEC عمل Forwarding را انجام می دهد.
• عمل Mapping پروسیجری جهت گروه بندی پکتها می باشد.
• FEC جهت انعطاف پذیری و مقیاسبندی ضروری می باشد.

به عبارتی FEC به گروهی از پکتهای IP که در یک مسیر و تحت یک رفتار یکسان، Forward می شوند، گفته می شود.

۴-۲)  فواید MPLS مربوط به یک روتر هسته :

• تسهیل عملیات Forwarding
• مسیریابی ساده، روشن و کارآمد
• مهندسی ترافیک
• QOS
• FEC (نقشه برداری از پکت های IP که به یک کلاس هم ارز فرستاده می شوند.)
• جداسازی و انفکاک عملیاتی

۵-۲)  کاربردهای  MPLS :

در این قسمت ها بر روی چهار مورد از کاربردهای MPLS که باعث مزیت آن گردیده است به شرح جزئیات خواهیم پرداخت، بدین ترتیب خواهید دید که چگونه این تکنولوژی جدید توانسته است به یک فن آوری با مزایای عملی بسیار تبدیل گردد.

• Traffic Engineering:

Traffic Engineering یکی از مهمترین دلایل برای بکارگیری MPLS بر روی شبکه زیرساخت IP است.

بدین ترتیب که به IGP(Interior Gateway protocol) و پروتکلهای دیگری مانند OSPF آدرس تخصیص می دهد و این پروتکلها به ترافیک از مبداء تا مقصد به نحوی که ارزانترین و بهترین مسیر را طی کند مسیر خواهند داد.

Traffic Engineering با جابجائی ترافیک به سمت ناحیه ای با کمترین Congestion باعث می شود که بتوان از شبکه استفاده بهینه نمود، با این روش نه تنها بیشترین بهره از پهنای باند موجود گرفته می شود بلکه با کاهش Congestion کیفیت سرویسها تا حدقابل ملاحظه ای ارتقاء خواهد یافت.

Traffic Engineering امکان دسترسی به یک سطح مشخص QOS (Quality Of Service) را میسر می سازد، پروتکل MPLS قادر به فعال سازی مسیرهای خاص در نودهای ورودی و خروجی هستند که بدین ترتیب یک Operator می تواند ترافیک جاری شبکه را کنترل نماید.

Traffic Engineering در LSP ها (در مورد LSP در پخش عملکرد MPLS توضیح داده خواهد شد) براساس الگوریتم(CSPF=Constraint Shortest Path First) در مسیرهای توزیع، تاثیر گذار است بدین شکل که مسیری را در شبکه پیدا می کند که با قوانین و محدودیتهای service providerها هماهنگی داشته و در عین حال ارزانترین مسیر باشد.

• Enhanced Network Resiliency

IP به تنهائی هیچ تضمینی برای زمانهای مسیریابی در یک شبکه با اندازه بزرگ را ندارد این مسئله باعث می شود که service provider ها در ارائه سرویس با  SLA(Service Level Agreement) به مشترکین شان دچار مشکل شوند.

MPLS جهت ارتقاء و انعطاف شبکه بکار گرفته می شود با ایجاد مسیرهای Edge to Edge بصورت Protection و نود بصورت Protection و Link بصورت Protection و استفاده از لینکهای محلی بصورت Protection و بکار گیری “تکنیک مسیریابی مجدد سریع”  (Fast rerouting techniques) مشکل زمان مسیریابی را حل می کند.

MPLS بر اساس Protection خدمات بیشتر با انعطاف پذیری بیشتر از Protection بصورت لایه ای ایجاد می کند . MPLS بر اساس Protection به مسیرهای متفاوت این اجازه را می دهد که سطح Protection را برای هر LSP تخمین بزند و همچنین از پهنای باند دسترسی به شکل موثرتری بهره گرفته شود و پهنای باند Protection برای تعدادی از سرویسها رزرو گردد.

۳-Traffic Management :

یکی از اساسی ترین قسمت هر شبکه Traffic Management می باشد که قابل دسترسی برای سرویسهای لایه ۲ مانند ATM و Frame relay می باشد این قابلیت هنوز در سرویسهای IP (Internet) در نظر گرفته نشده است اما همانطور که می دانید روز به روز نیاز به سرویسهای گوناگون از قبیل Voice، Video و … در IP ، نقش Traffic Management در آن را به وضوح نمایانگر می سازد.

۴–Network based VPN:

در مورد این قسمت در بخش VPN، اطلاعات مختصری ارائه گردید.

۶-۲) مزایای MPLS/VPN:

• دارا بودن تکنولوژی پایه ای استاندارد .
• قابلیت انعطاف پذیری و مقیاس پذیری زیاد
• پشتیبانی از ساختار QOS Diffserv .
• سادگی و کم هزینه بودن سرویسهای مدیریتی.

۷-۲)عملکرد MPLS:

قبل از اینکه به توضیح در مورد عملکرد MPLS بپردازیم لازم است برخی از اصطلاحات رایج در MPLS مورد بررسی قرار گیرند:

• Provider Network:

شبکه تحت کنترل یک Service provider

• (C-Network) Customer Network:

            شبکه تحت کنترل مشتری (Customer)

• CE Router:

روتر لبه ای مشتری (روتری از شبکه مشترک که به یک روتر Service provider متصل است .

• Site:

کلیه شبکه های مشترک که مجموع Siteها Customer را تشکیل می دهد.

• PE Router:

            روتر لبه ای Service provider که به روتر CE مشترک متصل است.

• P Router:

روترهای موجود در هسته شبکه Service provider که با شبکه مشتری به طور مستقیم ارتباط ندارند.

• Route distinguisher:

یک مشخص کننده منحصر به فرد ۶۴ بیتی است که روتر PE به جهت یکتا کردن پکتهای IP دریافتی از هر یک VPN به آن پکتها اضافه کرده تا اطلاعات آن VPN از اطلاعات دیگر VPN ها مشخص باشد.

• Route-target:

مشخص کننده مسیرهای داخل VPN می باشند.

• VPN-IPV4 Addresses:

یک آدرس ۹۶ بیتی که بوسیله روتر PE ساخته می شود و از ۳۲ بیت IP Address

دریافتی از مشترک بعلاوه ۶۴ بیت Route distinguisher تشکیل شده است.

• (VPN Routing and forwarding)VRF:

جداول VRF، جداول Routing و Forwarding که در روترهای PE نگهداری می شوند، می باشند هر VPN از حداقل یک VRF تشکیل شده و هر روتر PE جهت هر VPN متصل به آن یک VRF جداگانه ایجاد و نگهداری می کند.

• LSR (Label switch Router):

به کلیه روترهای درون شبکه MPLS درحالت کلی LSR گفته می شود.

• (Label switch Path) LSP:

یک مسیر مجازی بین یک مبدا و یک مقصد در شبکه MPLS می باشد.

• (Label distribution protocol) LDP:

پروتکلی است که وظیفه آن تخصیص (نگاشت) Labelها در شبکه MPLS می باشد (یک پروتکل سیگنالینگ می باشد که از پورت TCP 646 استفاده می کند.)

• (Tag Distribution protocol)TDP:

ابزارهای Cisco همچون انواع روترهای Cisco از پروتکل TDP به جای LDP جهت نگاشت Labelها در شبکه MPLS استفاده می کنند (پورت TCP 711 ) گرچه برخی IOSهای روتر از هر دو پروتکل می تواند بهره ببرد.

۱-۷-۲) نحوه عملکرد MPLS در حالت کلی:

• به محض برقرار کردن MPLS روی یک LSR در شبکه ای که عملیات مسیریابی آن توسط یک روتینگ پروتکل IGP (Interior Gateway Protocol) (مانند OSPFو یا IGRP و یا…) انجام شده و جداول روتینگ شکل گرفته است، سپس آن LSR از طریق پکتهای TDP/LDP Hello که به صورت پکتهای UDP در شبکه Broadcast و یا Multicast می شوند شروع به پیدا کردن دیگر LSR های همسایه خود می کند پس از پیدا شدن کلیه LSR های همسایه یک نشست TDP/LDP (Session) بین آنها ایجاد شده و سپس از TCP به عنوان روشی امن جهت تبادل (Mapping) لیبلها استفاده می شود .
• پس از اینکه LSR ها در شبکه MPLS عملیات رد و بدل کردن لیبلها را به پایان رساندند آنگاه LSR ورودی (PEورودی) می تواند به یک پکت دریافتی از نقطه مبدا Label اختصاص دهد.

نکته:

            LSR ورودی (PEورودی) به پکت دریافتی یک پشته لیبلی (Stack Label) اختصاص می دهد که اگر روتینگ پکت فوق فقط بر مبنای آدرس مقصد باشد(Unicast) باشد. آنگاه Stack فوق فقط از یک لیبل تشکیل می شود ولی در کاربردهای دیگر MPLS از قبیل Traffic engineering و VPN این Stack از چند لیبل تشکیل می شود .

• حال Site مبدائی می خواهد پکتهای خود را به Site مقصد برساند وقتی آن Site مبدا پکتهای خود را به PE ورودی می فرستد سپس آن PE با استفاده از روتینگ پروتکل IGP جاری شبکه (روتینگ Label های موجود) PE خروجی را مشخص می کند آنگاه بین PE ورودی و PE خروجی یک LSP برقرار می شود سپس کلیه پکتهایی از Site مبدا که در یک FEC  قراردارند به آن LSP منتسب می شوند و در آن LSP جریان می یابند.

نکته: گروهی از پکتها که در FEC متفاوتی اند ممکن است در LSP دیگری جریان یابند.

• آنگاه روترهای میانی (روترهای P) با استفاده از جداول Label موجود عملیات Forwarding پکتها را در طول LSP بر عهده می گیرند تا پکت به PE خروجی برسد مراحل Forwarding شدن یک پکت در شبکه MPLS به همین ترتیب انجام می شود.

• روتر PE خروجی Label پکت را برداشته و سپس پکت را به فرم اولیه (هنگامی که از Site مبدا دریافت شد تحویل Site مقصد می دهد.

مراحل بالا مراحل کلی عملکرد MPLS می باشد اما در یک شبکه MPLS/VPN که ما از تکنولوژی MPLS  جهت پیاده سازی یک VPN بهره برده ایم مراحل کار کمی پیچیده تر است.

 هر VPN با یک و یا چند جدول VRF همراه است برای هر Siteایی که به یک روتر PE متصل است یک VRF جداگانه در آن PE تشکیل داده می شود که مشخص کننده عضویت آن Site در VPNایی است که آن Site به آن تعلق دارد.

نکته:

یک Site می تواند عضو یک و یا چند VPN باشد اما برای هر Site فقط یک جدول VRF در PE متصل به آن تشکیل می دهد.

هر جدول VRF شامل یک جدول مسیریابی IP و یک جدول CEF (مجموعه ای از اینترفیسها که از جدول Forwarding استفاده می کنند) می باشد.به عبارتی هر روتر PE دو جدول روتینگ را درخود نگه می دارد:

• جدول روتینگ عمومی (global Routing) :

که همان Routing table عمومی شبکه است که با استفاده از روتینگ پروتکل IGP  جاری شبکه بدست می آید.

• جداول روتینگ خاص هر  (VRF) VPN:

که بسته به اینکه آن PE به چه VPN هایی تعلق دارد (یعنی Site هایی از کدام VPNها به آن متصلند)، جداول روتینگ خاص آن VPN ها که در VRF های جداگانه قرار دارند (برای هر Site متعلق به هر VPN یک VRF جداگانه موجود است) در آن روتر PE نگهداری می شود.

۲-۷-۲)  عملکرد MPLS/VPN:

پس در اینجا موقعی که پکتی از یک سایت مشترک که در VPN خاصی قراردارد وارد روتر PE ورودی شد مراحل زیر انجام می شود:

• روتر PE بنابر VRF خاص آن Site لیبلی را جهت عملیات روتینگ در داخل VPN مربوط در داخل پشته لیبلی (Stack Label) آن پکت قرار می دهد. که این مرحله شامل عملیات تبدیل آدرس IP آن پکت که در غالب IPV4 است (۳۲ بیتی است و از Site مشترک دریافت می شود) به غالب (VPN V4)VPN-IPV4 (که یک آدرس ۹۶ بیتی و جهت یکتا سازی آدرسهای مشترکین یک VPN در بین دیگر VPN ها می باشد و از اضافه کردن ۶۴ بیت Route Distinguisher (یکتا برای هر VPN است) به IP آدرس اولیه مشترک تشکیل می شود) نیز می باشد.

نکته: اطلاعات مربوط به Site های متعلق به یک VPN با استفاده از نشستهای MP-BGP (MP- BGP Session) ها بین روترهای PE متعلق به آن VPN (یعنی روترهای PE

ایی که حداقل یک Site از آن VPN به آنها متصل باشد) رد و بدل می شود.

• سپس مانند حالت عادی عملکرد MPLS روترPE ورودی با استفاده از روتینگ پروتکل IGP جاری شبکه و عملیات رد و بدل کردن لیبلها، لیبل دومی را (جهت عملیات Forwarding آن پکت در داخل MPLS Backbone ) در داخل Stack label آن پکت قرار می دهد (آن را روی Label قبلی به اصطلاح Push می کند).
• حال روترهای میانی (P روترها) با استفاده از آن لیبل رویی عملیات Forwarding آن پکت را در طول MPLS backbone و تا رسیدن به روتر PE خروجی، انجام می دهند.
• روتر PE خروجی اقدام به برداشتن لیبل رویی Stack label آن پکت کرده و بر اساس Label باقی مانده (اولین Label ایی که در پشته قرار داده شده) در آن Stack ، سایت CE متناسب با آن پکت را همراه با اینترفیس خروجی پیدا کرده و پس از برداشتن همان لیبل انتهائی، پکت را به فرم اولیه تحویل CE متناسب می دهد.

توجه :

همانطور که مشاهده کردید در این ساختار ما دو نوع عملیات Routing  داریم:

• عملیات Routing در داخل MPLS-backbone که با استفاده از Routing Protocol IGP جاری شبکه (از قبیل OSPF و یا IGRP و … ) انجام می شود.
• عملیات Routing در داخل یک VPN که با استفاده از روتینگ پروتکل MP-BGP انجام می شود. که این عمل یعنی جدا بودن Routing Protocolها در داخل MPLS backbone و در داخل یک VPN ، امنیت آن VPN را به حداکثر مقدار ممکن می رساند به نحوی که دسترسی به یک Site متعلق به یک VPN از داخل MPLS backbone در عمل غیر ممکن می باشد.

برای اطلاع از فن آوری های نوین ارتباطی شبکه های وایرلس و مایکرو ویو و مراکز تلفنی تحت شبکه از کانال تلگرامی ما به آدرسهای Wireless_tech@و Voip_Tech@  دیدن فرمایید.