فیدر و آنتن در لینک وایرلس — اصولِ فیدرکشی

فیدر همان مسیرِ کابلِ کواکسیالی است که رادیو را به آنتن می‌رساند. هرچه دربارهٔ بهرهٔ آنتن و توانِ رادیو حساب کرده باشید، از همین مسیر عبور می‌کند و هر متر از آن بخشی از سیگنال را می‌خورد. افتِ فیدر با بالارفتنِ فرکانس بیشتر می‌شود؛ به همین دلیل در باندهای بالاتر یک فیدرِ بلند می‌تواند دستاوردِ یک آنتنِ گران را خنثی کند.

آنچه در فیدرکشیِ یک سایت تعیین‌کننده است:

• مسیر را کوتاه بگیرید. اگر طراحی اجازه می‌دهد، رادیو را نزدیکِ آنتن نصب کنید و به‌جای کشیدنِ کواکسیالِ بلند تا پایینِ دکل، کابلِ شبکه را پایین بیاورید.
• کانکتور به‌اندازهٔ کابل مهم است. یک کانکتورِ بدنصب می‌تواند بیش از چند متر کابل افت بدهد و برخلافِ کابل، عیبش با چشم پیدا نیست.
• آب‌بندی را جدی بگیرید. شایع‌ترین دلیلِ اینکه لینکی چند ماه بعد از نصب افت می‌کند، نفوذِ رطوبت به محلِ اتصال است.
• شعاعِ خمِ کابل را رعایت کنید. خمِ تند ساختارِ داخلیِ کواکسیال را دائمی خراب می‌کند.
• کابل را به دکل مهار کنید. تکانِ باد در طولِ ماه‌ها به محلِ اتصال فشار می‌آورد و همان‌جا را می‌شکند.
• ارت و حفاظت در برابر صاعقه طبقِ استانداردِ نصبِ سایت انجام می‌شود و جزءِ جدانشدنیِ کارِ دکل است.

سمتِ آنتن هم دو چیز سرنوشتِ لینک را تعیین می‌کند: جهت‌گیری و پلاریزاسیون. آنتنِ جهت‌دار پرتوی باریک دارد، پس چند درجه انحراف به‌اندازهٔ چند متر کابلِ اضافه ضرر می‌زند؛ و پلاریزاسیونِ دو سرِ لینک باید یکی باشد، وگرنه بخشِ زیادی از سیگنال هدر می‌رود. مسیرِ دید هم باید واقعاً باز باشد، نه فقط از روی نقشه.

در پایانِ کار، پیش از جمع‌کردنِ بساط، کیفیتِ لینک را از خودِ رادیو بخوانید. عیبی که همان روی دکل پیدا شود، هزینه‌اش یک بار بالا رفتن است؛ همان عیب اگر یک ماه بعد خودش را نشان بدهد، هزینه‌اش قطعیِ سرویس است.